Verbinding

ik en jij
verbonden
door een knoop
in mijn buik
een ontmoeting
op deze aardkloot
één keer knipperen
en het was voorbij
een jarenlange reistocht
naar iets
wat ik zocht
waarvan je souvenirs
achterliet
boos
liefde, acceptatie en verdriet
verpakt in een doos
voor mezelf
en niet wij
de sleutel
van de deur
naar vrij

‘Wat als nou blijkt dat je een moeder had die niet voor jou bestemd was? Kun je dat accepteren? Kun je accepteren dat er geen zielsverbinding is?, ‘zegt George, goede vriend en tantra coach. ‘’Want droom je wel eens over je moeder?’ ‘Nee, eigenlijk nooit’, stamel ik. ‘Die boodschap is dan toch duidelijk.’, vervolgt George.
Voor het eerst in mijn leven hoorde ik onlangs een andere benadering over de band met mijn moeder: misschien is er wel geen band… Het overviel me, ik ging in de weerstand. ‘Maar ik heb zoveel gehuild om haar de afgelopen 20 jaar…’, zei ik nog. ‘Het is mijn moeder, maar, maar…’

Mis ik mijn moeder?

‘Mis ik mijn moeder eigenlijk, heb ik dat ooit gedaan of wil ik dat er een bepaald gevoel is?’, vraag ik mezelf sindsdien af. Op dit moment ben ik namelijk een soort van ontdekkingsreis aan het maken naar haar, door onder andere de gesprekken met George en foto’s te sorteren. Ik wil een fotoboek over haar maken en haar zo hervinden. Maar wat is nou eigenlijk de drijfveer achter die zoektocht? Ik heb me namelijk ook best lang senang gevoeld in een slachtofferrol, of me geïdentificeerd met Davey die zijn moeder verloor. En ik voedde die rol door over het verlies te praten, te delen, te schrijven… Is dit nog meer voeding of een afsluiting? Wanneer is het genoeg?

‘Identity was just a box people liked to put themselves in, a mast to tether to in a storm, a security blanket.’ – Leonardo Donofrio, Old Country

30 prachtige zielen…

‘Welkom 30 prachtige zielen’, zegt de retraiteleidster. Ik ben op eendaagse retraite in de buurt van Utrecht. Van het woord ‘ziel’ gaan soms mijn nekharen overeind staan. Nu dus ook, de Hollandse goeroe is me al kwijt. Ik geloof in de ziel, maar van mij hoef je het niet zo expliciet te noemen. Wat later op de dag doen we een oefening in tweetallen. De uitnodiging is om mijn hand op de rug van de vrouw naast mij te leggen (bij haar hartchakra). ‘Voel de energie van het universum door je hand stromen’, zegt ‘Jomanda’. ‘Houd je bek’,  denk ik. ‘Hoe lang gaat dit nog duren?’ Ik kan me niet voorstellen dat ik hier nog contact maak met mijn gevoel of iets. Bij de volgende oefening moet ik mijn oefenpartner aankijken en een hand op haar hart leggen en haar aankijken. En verdomd, ik zie ineens mijn moeder in haar gezicht en een traan rolt over mijn wang.

Jij wéét wat verbinding is!

Wat is dat voor traan, vraag ik me sinds het gesprek met George dus af. ‘Dat er geen verbinding met je moeder is, betekent niet dat er geen liefde is’, zei George ook nog. ‘Maar jij weet ook hoe het is om wél die verbinding te hebben!’
‘Was je vader een held?’, vroeg hij ook nog. ‘Ja!’, zei ik gedecideerd. Als ik namelijk aan mijn vader denk, dan kan ik een heel sterk gevoel hebben van veiligheid en vertrouwen. Het is met geen woorden te beschrijven. Verbinding? Zijn geur, zijn onzichtbare aanwezigheid, het voelt als een thuis, nog steeds. Bij mijn moeder heb ik dat helemaal niet. Terwijl ik daar eigenlijk al jaren naar op zoek ben. Maar stel dat het er nu gewoon niet is of heb ik er gewoon geen herinnering van?’

‘The soulmate doesn’t have to be a romantic relationship. Sometimes in life, you meet people when you need them, and there is an immediate connection.’ – Alison G. Bailey

Heeft ze gekotst dan?

‘Joya is ziek’, zegt Karin als ik die avond thuiskom. ‘Ik heb een emmer bij haar bed gezet, en ze moest erg huilen.’ Ik merk al een soort van boosheid bij mezelf terwijl ik haar aanhoor. (Karin heeft een overgeeffobie en is dus vaak bang voor alles wat met ziek zijn te maken heeft.) ‘Heeft ze gekotst dan?’, zeg ik kortaf. ‘Nee, maar ze was niet lekker en ik voel me ook niet zo goed.’ Ik frons en loop naar Joya. Ze voelt niet warm, en heeft niet overgegeven. ‘Volgens mij is ze gewoon verkouden en moe, en jij ook’, roep ik geïrriteerd naar de andere kamer en loop naar beneden.

Een onbestemd gevoel

Er is een parallel tussen de irritatie en boosheid die ik voel bij de fobie van Karin en het gevoel over mijn moeder. Als ik foto’s van mijn moeder zie, voel ik ook vaak een onbestemd gevoel, een soort van irritatie en afkeer. De fobie van Karin, of het idee dat die fobie opspeelt, roept onbewust patronen van vroeger op. Alsof ik weer terugkeer achter een muurtje dat ik als kleine Davey bouwde tegen de onvoorspelbaarheid thuis.  Alsof ik me irriteer aan mijn moeder die in de war raakte en van me vervreemde. ‘Er zit nog wel een gevoel te etteren’, zei ik nog tegen George toen ik de weerstand opmerkte in ons gesprek. ‘Ik merkte het aan je’, reageerde George. ‘Je liep al te klagen toen je binnenkwam. Je wilde het niet over je moeder hebben. Het is goed je te realiseren dat daar irritatie over is. Rondom je moeder is alles te veel. Probeer niet al te veel te focussen op wat je zou willen, maar meer te onderzoeken wat er nu is.’

‘There are no accidental meetings between souls.’ – Sheila Burke

Poort naar mezelf

Nu is er weerstand als Karins’ fobie opspeelt, er is nieuwsgierigheid naar vroeger en er is een verlangen naar vrijheid. Dat is wat er is, en dat wil ik onderzoeken of op een rijtje krijgen. Of ik daarbij wel of niet kan accepteren dat er wel of niet een zielsverbinding is tussen mijn moeder en mij maakt dan niet zoveel uit denk ik. Wat ik wel weet, is dat ze er mede voor heeft gezorgd dat ik vandaag de dag ben wie ik ben. Dat ik ben gaan soulsearchen, het Boeddhisme en mindfulness heb leren kennen, Karin heb ontmoet en we twee prachtige dochters hebben gekregen. En bovenal dat ik dagelijks nog lessen ontvang door het pad dat zij heeft vrijgegeven. Daar ben ik dankbaar voor. En eigenlijk kom ik er deze weken achter dat ik niet op zoek ben naar haar, maar naar mezelf door haar. Zij is een poort naar mijn diepste zelf.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *