Voelen

‘Ik rij hier elke woensdagochtend met een onprettig  gevoel naartoe’, zeg ik tegen onze gastouder. Mijn hart bonkt, ik ontwijk haar blik. ‘Misschien ligt het aan mij. Ik weet het niet…’ Ze kijkt me onverschillig aan. ‘Sorry’, vervolg ik aarzelend. ‘Maar het  voelt gewoon niet goed’, herhaal ik.

Tranenballet
Sinds september brachten we onze kleine meid bij een gastmoeder. Op het tranenballet iedere woensdagochtend bij het afscheid na, ging dat op zich prima. Op foto’s die we zagen van de daagjes daar, oogde onze drol tevreden, en ook na afloop haalde ik eigenlijk altijd wel een vrolijk moppie op. Ze had zelfs een heel leuk speelkameraadje. ‘Moeten we haar wel weghalen? Straks is ze gehecht aan haar kleine vriendje? En gaat ze haar gastmoeder niet missen?’, vroeg mijn vriendin meermaals. Antwoorden had ik niet, ik dacht alleen maar: waarom voelt het zo gek om haar daar achter te laten?

‘There is a voice that doesn’t use words. Listen’  – Rumi

Hoe voelt de tafel?
‘Leg je hand eerst bovenop de tafel en raak daarna de onderkant aan. Wat voelt prettiger?’, vraagt Jan, de haptonoom (H). ‘De onderkant’, zeg ik. Jan: ‘Waarom?’ ‘Nou, uhhh gewoon, de bovenkant plakt, de onderkant is ruw, dat vind ik prettiger.’ Jan: ‘Maar hoe merk je dat in je lichaam dat het prettiger is?’ Ik aarzel, en probeer het weer te verklaren: ‘Dat plakkerige is vies…’ Jan: ’Nee hoe reageerde je lichaam?’ Ik frons, en leg mijn hand weer op de tafel. Dan valt eindelijk het kwartje. ‘M’n lichaam beweegt naar achter, neemt afstand, merk ik als mijn hand de bovenkant raakt en ik beweeg naar de tafel toe als ik de onderkant raak.’

Dierlijk niveau
Voelen; wat is dat nou eigenlijk? Kijk, als je met een mes in je vinger snijdt of als je een teen stoot dan is het meteen duidelijk wat je voelt. Aai, pijnlijk. Maar je kunt ook een tafel voelen, wat weer een prettig of onprettig gevoel geeft in je hoofd, via een gevoelssignaal van je lichaam, én je kunt situaties of mensen aanvoelen, het zogenoemde intuïtieve voelen. Snap je het nog?
‘Vaak weet men niet eens waarom men iets voelt of waarom iets weerstand oproept, men voelt het gewoon’, las ik in een online artikel van schrijver Leo Krans . ‘Elkaar aanvoelen is een vrij direct contact en geschiedt meer op dierlijk niveau. Dieren voelen vrij goed aan hoe de stemming van een ander dier is, terwijl een mens dit vaak moeilijk kan waarnemen, of niet weet waar op te letten. Het gevoelsmatig iemand aanvoelen is dus een dierlijke eigenschap, maar bij de meeste mensen is dit vaak een beperkt aanwezig iets, want het menselijke bij ons overheerst veel te veel het dierlijke.’

‘Gevoel is een container begrip met meerdere betekenissen. Meestal gebruiken we gevoel om uit te leggen dat we niet ons verstand bedoelen. Maar het meeste gevoel komt juist van het verstand. Dit gevoel noemen we emotie. Emotie is een gevoel dat veroorzaakt wordt door een gedachte of overtuiging. Intuïtie noemen we ook wel onderbuikgevoel of zesde zintuig. Op de een of andere manier pikt ons lichaam en ons bewustzijn signalen op uit de energie om ons heen. Instinct is een reflex. Het is alles dat je lichaam automatisch en onbewust doet.’ – Frank de Moei, newstart.nl

Gekleurde vaderbril
Je zou kunnen zeggen dus dat iets (dierlijks) in mij me zei dat er iets niet klopte in de situatie met onze gastmoeder. En hoewel ik alle beslissingen in mijn leven op gevoel probeer te nemen, vond ik het in dit geval toch moeilijk om de knoop door te hakken om m’n poppie daar weg te halen. Oprecht denk ik namelijk dat de desbetreffende dame een zorgzame en verantwoordelijke gastouder is. Zodoende bleef ik een aantal weken zoeken naar verklaringen voor mijn gekke gevoel, zoals bij de aanraking van de tafel. Want ik dacht; wie zegt dat mijn gevoel niet veroorzaakt wordt door mijn gekleurde vaderbril, en het feit dat ik mijn dochter mis én ik het misschien ongemakkelijk vind om haar achter te laten bij een vreemde?

‘The intuitive mind is a sacred gift and the rational mind is a faithful servant. We have created a society that honors the servant and has forgotten the gift.’- Albert Einstein

Tot denkers verworden
‘Wij zijn als voelers geboren en tot denkers verworden’, zegt haptotherapeut Bob Boot. ‘Onze samenleving is ontzettend rationeel ingesteld. Terwijl mensen in principe affectieve wezens zijn. In tegenstelling tot dieren kunnen wij ons bewust zijn van onze gevoelens. Maar in onze superefficiënte, prestatiegerichte maatschappij focussen we veel meer op de vraag ‘wat vind ik ervan?’ dan dat we ons bezighouden met de vraag ‘wat doet het met me?’’
Net zoals ik maar bleef nadenken over dat gekke gevoel en wat ik daarvan vond en hoe het kwam, in plaats van ‘gewoon’ te luisteren en te handelden naar mijn gevoel, wat de reden daarvan dan ook was.

‘You have to trust in something – your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.’ – Steve Jobs

Gevoelsmens
Ik zit op voelen. Zo kan ik ontroerd raken na een doelpunt van Dirk Kuyt, of een traantje pinken tijdens een schattig optreden bij The Voice Kids. Als ik een kamer binnenkom dan voel ik of er ruzie is geweest, en mijn stemming is soms als het weer. Tja, dat voelen is soms een stormachtige hobby.
Wat ik pas sinds kort écht leer is dat mijn lichaam mijn kompas is in al die gevoeligheid.  Ik weet alleen niet altijd heel goed hoe de richtingwijzer werkt. Want hoewel ik als mindfulness-trainer mensen leer om (het gevoel in) het lichaam als anker te gebruiken om in het nu te zijn, vergeet ik zelf dikwijls om me lichamelijk bewust te zijn, vooral op momenten dat het spannend wordt. Zegt m’n lichaam zuid, dan sturen mijn gedachten en overtuigingen me naar het noorden…
‘Wat merk je in je lichaam als je bij de gastouder bent?’, vroeg de haptotherapeut toen ik hem vertelde over de situatie. Terugdenkend merkte ik bij mezelf eenzelfde terugtrekkende beweging of afkeer op als bij de aanraking van de tafel. Mijn lichaam vertelde me een verhaal, en wist allang welke kant we op moesten gaan.

‘Your body communicates as well as your mouth. Don’t contradict yourself.’ – Allen Ruddock

Gedragen als Cleopatra
‘Nog even zwaaien naar papa?’, vraagt Iris aan m’n hummeltje. Mijn dochters pretoogjes stralen, alsof er een mini-zonnetje in haar oogbal prijkt. Ze hupt wat op haar billetjes en spreidt haar armen; madam wilt opgetild worden, om gedragen als Cleopatra afscheid te nemen van haar dierbare, oftewel die pápa. Ik geef haar een dikke pakkerd en sluit de deur, al zwaaiend wandel ik naar mijn auto, en Cleopatra wuift me vanachter het raam vrolijk na.
Ik heb de kleine koningin nu drie keer naar onze nieuwe gastmoeder Iris gebracht; dat het een feestje was, wil ik niet zeggen, maar een tranenballet was het nog niet één keer. Tja, dat voelt wel goed, in mijn geest én in mijn lichaam.

dichtbij
als de rivier overstroomt
veraf als
de bliksem inslaat

dichtbij
wanneer de wijn vloeit
veraf
als de tafel niet smaakt

dichtbij
als de badeendjes dansen
veraf
als de wolf huilt

dichtbij
als de wond brandt
veraf als
de clown lacht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *