Beginnende luisteraar

‘Ik ben kapot’, zucht m’n vriendin, terwijl ze neerploft op de bank. ‘Pak je spullen, dan gaan we zo’, roep ik vanuit de keuken. Ik trappel om saampjes een paar dagen naar de camping te gaan, maar baal dat ze zegt dat ze moe is. Daar gaat m’n vrolijke reisje, denk ik. ‘Kom’, roep ik nogmaals, ‘in het bos kun je lekker uitrusten’. Ik krijg geen antwoord, ze is in slaap gedut.

Controle verliezen
Vaak hoor ik echt wel wat m’n vriendin zegt, maar echt luisteren doe ik niet altijd. Ik ben dan vooral bezig met mijn eigen ‘ding’. In het camping-verhaal wilde ik zo graag mijn reisenthousiasme vasthouden, dat ik haar moeheid, en het verhaal erachter, niet wilde horen. Bang om de controle te verliezen over mijn fijne gevoel.

-“When people talk, listen completely. Most people never listen.”-   Ernest Hemingway

Niet luisteren
Wij mensen zijn verleerd om te luisteren. We doen vaak alsof we luisteren, ondertussen zijn we bezig met onszelf. Hoe vaak gebeurt het bijvoorbeeld niet dat je wordt onderbroken in een gesprek, omdat je gesprekspartner zich herkent in jouw verhaal, en graag zijn sausje eroverheen gooit. ‘Ik ben daar ook geweest, mijn kind doet dat echt niet…’ In groepen hetzelfde verhaal. Ik kan zomaar een avond met vrienden over van alles en nog wat kletsen zonder dat we echt luisteren naar elkaar. Een kakofonie van belevenissen stormt over de tafel, kris kras door elkaar heen, zonder echte eindbestemming. In vergaderingen, op verjaardagen idem dito. We luisteren niet. En luister jij eigenlijk wel naar je eigen gevoel of naar je eigen lichaam?

-“Let go of your mind and then be mindful. Close your ears and listen!”- Rumi

-“True listening is a rare skill. Usually, the greater part of a person’s attention is taken up by their thinking. At best, they may be evaluating your words or preparing the next thing to say. Or they may not be listening at all, lost in their own thoughts.”-  Eckhart Tolle

Ongezegde verhaal
Het gebabbel in ons eigen hoofd voorkomt dat we écht luisteren in de breedste zin van het woord, en voorkomt dat we contact maken met elkaar. Ik oefen nu al een aantal jaar in luisteren, maar als ik mezelf dan weer zie acteren bij m’n vriendin, weet ik dat ik nog een lange weg te gaan heb. En het lijkt zo simpel. Luisteren is als een rots die overspoeld wordt door water, de woorden stromen over je heen, het enige wat je hoeft te doen, is er te zijn, stil, zonder oordeel, zonder al je ideeën;  als een rots in de branding. Luister naar iemands klanken, maar luister ook naar wat niet wordt gezegd. Vaak zijn het namelijk niet de woorden die vertellen wat iemand zegt, maar ligt het verhaal tussen de regels, in de stilte, of in hoe iemand kijkt. Hoor het ongezegde verhaal.

Hoor ’s liefde,

is het een musje, de snelweg of jouw innerlijke stem die
‘t ritme aangeeft van al het lawaai
dat mij overspoelt,

terwijl ik probeer toe te geven

aan het oor van mijn hart.

Liefde, ik vraag me soms af,
of ik hoor wat je zegt, tussen de regels door,

als je je hoofd laat hangen
of als je iris blinkt;
geluidsgolven van de wispelturigheid van je gemoed.

Vergeef me als ik iets mis,
ik ben een beginnende luisteraar
die z’n best doet, in stilte,

je adem te horen, naar jouw hartenrivier te luisteren,
te luisteren naar alles wat ik zie en ruik,

naar alles wat je me zegt,
en niet vertelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *