In strijd met draken

Wanneer het donker vroeg naar binnen gluurt
De dag een stukje korter duurt
Wanneer de wind stormachtig opsteekt
De zonsopgang de zon vergeet

Wanneer de boom zijn wilde haren verliest
De zwaluw het zuiden verkiest
Wanneer de regen de plassen vult
De zomer niet langer brult

Dan is het tijd om te onthechten
Om de strijd met je draken te beslechten
Dan zijn de dagen aangebroken
Waarin je moed wordt aangesproken

Dan is het tijd om naar binnen te gaan
Om voor de spiegel te staan
Dan vraagt je herfstgemoed
Dat je het licht van binnen aan doet

‘Stoppen nu!!!!’, bulder ik ’s ochtends vroeg door de woonkamer. Joya wil per sé iets kijken op YouTube, maar internet doet het niet en ze blijft maar roepen: ‘Ik wil kijken, ik wil kijken, ik wil kijken…’ Ik ruk een kabel uit de modem en flikker de internetontvanger door de kamer. Joya zet het op een krijsen, ik bonk naar boven.

Een wandelende donderwolk

Ik voel me al anderhalve week supermoe. Ik word wakker als een wrak, wat gepaard gaat met een onwijs sombere en chagrijnige bui. Dave de wandelende donderwolk. In de loop van de ochtend trekt het allemaal meestal wel bij. Maar opstaan is echt een hel momenteel. Hoewel ik vanuit mijn mindfulness beoefening weet dat ik die gemoedstoestand alleen maar hoef te observeren. Hallo sombere Dave, of chagrijntje. Zoiets. Heerst er een heel sterk patroon in me dat dit klotegevoel niet wilt hebben. Ik wil me namelijk blij en opgetogen voelen. Altijd! Dat zit er alleen nu (en natuurlijk nooit) niet in. Maar dat kwartje valt maar moeizaam.

‘Go, sit upon the lofty hill, And turn your eyes around, Where waving woods and waters wild Do hymn an autumn sound. The summer sun is faint on them— The summer flowers depart— Sit still— as all transform’d to stone, Except your musing heart.’ – Elizabeth Barrett Browning

Misschien brengt de ouderavond me wat

‘Misschien brengt het me wel wat’, zeg ik tegen Karin als ik ’s avonds de deur uitstap op weg naar de ouderavond van Namé. Het is een avond die in het teken staat van Sint Michaël. We gaan wat knutselen, zingen en de juf vertelt iets over het feest en de klas. Ik heb weinig zin, maar goed, ik wil een betrokken vader zijn hè, dus vooruit…

‘Al een week of twee maakt de natuur zich klaar voor de herfst’, zegt de juf als ik in de klas zit. ‘De kleuren van de bladeren veranderen, de blaadjes vallen en de kou komt eraan. Waar de natuur langzaam afsterft, of in winterslaap gaat, hebben wij als mensen iets anders nodig. Als wij mentaal af zouden sterven of in slaap zouden sussen, komen we misschien wel in een depressie terecht. We moeten dus kwaliteiten in onszelf oproepen om door de herfst en winter heen te komen.’ Ik voel me een leerling die luistert naar een Boeddhistisch leraar, zittend op het stoeltje van Namé. Nice, dit kwam ik dus halen, denk ik.

‘Michaël, Michaël met uw lichtend zwaard, schenk ons kracht, geef ons macht, goed te doen op aard!’

Het licht in je hart laten branden

‘Omdat de zon minder uren schijnt, moeten we manieren vinden om het licht in onszelf te laten branden en de energie uit onszelf te halen’, zei de juf ook nog. In sessie zeven van de MBSR training onderzoeken we waar je energie van krijgt, waar je hart blij van wordt. Ik heb deelnemers gehad die door mindfulness-beoefening ineens weer gitaar gingen spelen of hun schildersezel van zolder haalden. Hobby’s of passies die ze lange tijd kwijtwaren, maar weer terugvonden door naar binnen te keren. De herfst is misschien wel het voornaamste seizoen waarin je die reis naar binnen moet maken. Om die dingen te cultiveren waar het licht in je hart van gaat branden.

To keep a lamp burning, we have to keep putting oil in it.– Mother Teresa

Check in bij jezelf

Samen met vrienden ben ik bezig een nieuw mindfulness project op te zetten. Regelmatig checken we bij elkaar in. Waarom ben je hier, is dan de vraag. Ik kan dan mijn hartstreek voelen tintelen en emotioneel worden. Dát gevoel, is het licht wat mijn herfst nodig heeft. Ook thuis doe ik af en toe zo’n check in. De vraag is dan vooral, wat heb ik nu nodig? Vaak is het antwoord dan de zee, maar het gevoel is ook wel eens wat intenser, dan is het tijd voor een retraite. Zo deed ik drie weken terug een 5-daagse online thuisretraite. Tegelijkertijd draaide het gezin op volle toeren. Ik kan je vertellen, het was een achtbaan van jewelste. Van emotionele meditaties, naar lunchen met het gezin. Van inspirerende lezingen en innerlijke stilte, naar de kinderenboerderij. Ben mezelf tien keer tegengekomen. De laatste sessie sloeg ik uit frustratie zelfs mijn laptop dicht. Ik kon het niet meer aanzien, mezelf, al die blije mensen. Niet veel later logde ik verward en vermoeid toch weer in, ik moest die confrontatie aangaan. Het bleek de juiste keuze, want ik brak open.

‘Alleen als je jezelf met je lichte en vooral ook met al je donkere kanten eerlijk en liefdevol onder ogen durft zien, kun je de ‘draak’ herkennen en verslaan.’ – https://www.antroposofieinspireert.nl/artikelen/draken-verslaan-met-michael/

De draak verslaan

Michaël is ook het feest van kracht en moed, vertelde de juf ook nog. De kinderen springen over een vuurtje heen op het schoolplein en spelen in de klas alsof ze ridder zijn en een draak verslaan. Die draak dus die mij nu in de ochtend bezoekt…

Als de stoom niet meer uit mijn oren komt, loop ik weer naar beneden. Joya zit achter de iPad, de wifi is weer in de lucht en ze kijkt naar Paw Patrol. ‘Sorry liefie’, zeg ik tegen haar. ‘Papa zit niet zo lekker in zijn vel, en daarom reageerde ik zo boos. Ligt niet aan jou.’ We knuffelen elkaar en gaan samen ontbijten. Mijn nukkige gevoel is toch een beetje blijven hangen. Ik zou naar de stad gaan met haar, maar ik heb geen fut. Twijfel, twijfel… grrrr lijkt een draak in me te grommen. Ik stap toch op de fiets, en door de miezer fietsen we naar Den Haag centrum. Bij de Bijenkorf eten we samen een gevulde koek en een roze Macaron. De kust is veilig. Hier is geen draak meer te bekennen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *