Ruimte in mijn kop

ik zoek ruimte
in mijn kop
als de schrijver
die speelt
met woorden

ik zoek ruimte
in mijn tijd
als de surfer
die peddelt
op de golven

ik zoek ruimte
in mijn huis
als de spits
die dribbelt
naar voren

ik zoek ruimte
in mijn hart
als de zonnestralen
die dansen
tussen de wolken

 ‘Space: the final frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Its continuing mission: to explore strange new worlds, to seek out new life and new civilizations, to boldly go where no one has gone before.’ – Star Trek Next Generation

De wind giert door de kieren van de houten deuren tussen het beton. In de buizen van de riolering klettert zo nu en dan water van een toilet. Het is koud. Zojuist is het licht uitgevallen. Ik zit in het pikkedonker in mijn kelder te mediteren. ‘Wat doe ik hier? Het is fucking koud? Dit slaat nergens op? Nee, ik ga naar boven?’ Ik voel jeuk en onrust in mijn lichaam. Ben ontzettend alert. Voel me eigenlijk helemaal niet op mijn gemak. Ok, focus, naar de adem met mijn aandacht, denk ik. Ik open een oog, en kijk op mijn klokje. 6 minuten bezig. Pffff Nog 24 te gaan. Weer naar mijn adem. En weer. En weer….

‘By repeatedly bringing your attention back to the breath each time it wanders off, concentration builds and deepens, much as muscles develop by repetitively lifting weights.’ – Jon Kabat-Zinn

Woord van het jaar

‘Ruimte’, zeg ik overtuigend. Het is kerst. We doen met mijn familie een rondje ‘woord van het jaar’. Mijn woord is ruimte. ‘in de breedste zin van het woord’, verduidelijk ik. Ik ben momenteel namelijk erg veel bezig met ruimte in mijn leven: Een van mijn projecten heet Firma Ruimte; werk en kinderchizzel nemen veel ruimte in beslag; ik zoek ruimte om te sporten, te mediteren of met vrienden af te spreken en ruimte om alleen te zijn; en ik mis vaak letterlijk ook ruimte in mijn huis. Als ik poep, zit er binnen no-time een kind op schoot. Hoogtijd dus voor een zendo in mijn kelder, een mancave, soort van. Koud, kil en donker, maar mijn eigen ruimte. Ruimte om gewoon maar even te zitten.

‘There comes a day when you’re gonna look around and realize happiness is where you are.’ – Vaiana

De zee

Sessie zeven van de mindfulness training gaat over balans vinden in je leven. Wat neemt te veel ruimte in beslag, en wat geeft je ruimte? Je kan uren op een kussen mediteren, wat een hele mooie en voedende mindfulness oefening is, maar je moet ook weten wat praktisch en gevoelsmatig te veel energie kost in je dagelijks leven, en meer nog misschien wat je energie en ruimte geeft.

Namé, mijn dochter van drie, kijkt graag naar Vaiana. Een film over een meisje dat woont op een eiland en een innige band heeft met de zee. Stiekem herken ik wel iets in dat meisje. De zee is namelijk heel belangrijk voor mij. Die geeft mij heel veel ruimte. Als ik door de duinen naar het strand loop, dan lijken al mijn problemen in de zandkorrels of het water van de zee op te lossen. Ik vind het soms wel eens bizar hoe thuis ik me voel daar. De weidse blik richting de horizon schept enorm veel ruimte in mijn hoofd. Ook een duik in de koude zee kan mijn gemoedstoestand na een stressvolle dag 180 graden draaien. Wat geeft jou eigenlijk ruimte?

‘Ik wil alleen zijn met de zee, ik wil alleen zijn met het strand, ik wil mijn ziel wat laten varen, niet mijn lijf en mijn verstand. Ik wil gewoon een beetje dromen rond de dingen die ik voel en de zee, ik weet het zeker, dat ze weet wat ik bedoel. Ik wil alleen zijn met de golven, ik wil alleen zijn met de lucht, ik wil luist’ren naar mijn adem, ik wil luisteren naar mijn zucht. Ik wil luisteren naar mijn zwijgen, daarna zal ik verder gaan en de zee, ik weet het zeker, zal mijn zwijgen wel verstaan.’ – Toon Hermans

Spook

Mijn dochter kijkt me aan alsof ze een spook ziet. Ze is stil. Net zo stil als wanneer ze wel eens valt. Je kent het wel, die stilte na de klap, en dan baf, dikke tranen. Daar gaat ze.. wheeeeaaaa boeehhh ‘Hou – Godverdomme – Op – Nu !!’, schreeuwde ik zo even, en veegde haar bord van de tafel. Ik kook. Na 10 minuten klieren met eten, en vooral NIET eten, komt de stoom uit mijn oren en stroomt mijn emmer over, en krijgt ze de volle laag. Het arme kindje. Niets nieuws dat eet-gedoe maar vanavond trek ik het niet. Met een buitensporige reactie als gevolg. Dat bedoel ik dus, totaal geen ruimte in mijn kop.

 ‘I love to breathe. Oxygen is sexy!’ -Kris Carr

Ademruimte

Een mooie oefening die je kan helpen om gedurende dag ruimte te maken in jezelf (als je kind loopt te klieren met eten bijvoorbeeld…) is de drie minuten ademruimte. Deze oefening bestaat uit drie stappen. Eerst neem je de tijd om je bewust te zijn van wat er allemaal speelt van binnen: je gedachten, je lichaam en je emoties. Vervolgens ga je met je aandacht naar je adem. Tot slot breid je je aandacht uit naar je lichaam als geheel. In de volksmond noemen we het de 3 minuten oefening maar het gaat niet over tijd, maar meer over dat je even afremt op willekeurige momenten op de dag, met je adem als stopkop. Laatst gooide mijn dochter expres een glas water over me heen. Ik voelde de boosheid opborrelen als een vulkaan. Maar ik hield me in, en stopte. (Toen wel!) Voelde de spanning in mijn lijf, zag wat scheldwoorden voorbijkomen in mijn binnenkamer en ademde een paar keer diep in en uit. Ik zweeg ijzig, en keek haar heel boos aan. Ze begreep heel goed dat dit echt niet ok was.

‘Bij mindfulness geven we onze aandacht terwijl we ons daarvan bewust zijn. Dit is het tegenovergestelde van handelen op de automatische piloot. Wanneer we automatisch handelen zijn we ons minder bewust van onze intenties en handelingen. We krijgen gemakkelijker het gevoel dat we worden geleefd. Aandacht kan ons handelen alert maken. Er ontstaat ruimte voor inzicht en het maken van keuzes.’ – Radboudumc Centrum voor Mindfulness

Ruimte in mijn kop

Ik hoor geritsel. Is het een muis of misschien wel een rat? Gadver. Mijn kelder is nog killer dan net. Ik voel een ijzig briesje langs mijn oor. De buurman pakt zijn fiets. Bam!  Mijn hart zit in mijn keel. Slecht idee dit… Ik focus. Weer terug naar mijn adem. En opnieuw. En opnieuw. Telkens terug naar de adem. Na ongeveer een kwartier, houdt mijn lichamelijke en mentale gewiebel eindelijk op. Ik zit. Voel mijn lichaam en ben me bewust van mijn adem. Voel me zowaar op m’n gemak. Mijn schouders ontspannen. M’n adem is rustig. Ik voel ruimte in mijn kop.

‘Seize the time… Live now! Make now always the most precious time. Now will never come again.’ –  Jean-Luc Picard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *