Erbij blijven

‘Wat wil je nou kleintje?’, fluister ik wanhopig. Ik wieg mijn dochter en wandel al ijsberend door de woonkamer, naar de keuken en weer terug. Dan naar de slaapkamer, weer richting de woonkamer, de keuken… Mijn vriendin is een avondje uit met de girls. In mijn hoofd vanmiddag sliepen mijn meisjes nu, en lag ik lekker op de bank met een zak chips Veronica Inside te kijken. In het ‘echt’ probeer ik mijn jongste dochter al een uur tevergeefs te troosten.

Ik leg haar neer, stop haar in, ze begint weer te huilen, ik pak haar weer op. Een boertje misschien? Druk haar tegen mijn borst, klop op haar rug, wrijf over haar schoudertjes. Dan is ze even stil. Ik ga voorzichtig met haar zitten, maar ze begint wéér te huilen. Een golf van onrust, twijfel en vermoeidheid vloeit door mijn lichaam. ‘Dit gaat nooit lukken. Waar is mama. Er is iets mis.’ Mijn hart bonst, en ik voel letterlijk druk bij m’n keel. Ben moe, radeloos…

‘Moeilijke dingen horen nu eenmaal bij het leven. De manier waarop we met die dingen omgaan bepaalt of ze ons leven zullen beheersen of dat we er wat luchtiger tegenover kunnen staan.’ – Jon Kabat Zinn, Gezond leven met mindfulness

Erbij blijven

Erbij blijven is het thema van sessie vier in de mbsr-training (mindfulness based stress reduction). Het is een van de belangrijkste onderwerpen van de training. In de eerste weken van de mbsr oefen je dit, erbij blijven, met name via de bodyscan, een begeleide reis van ongeveer 40 minuten door je lichaam. Hoe gaat dat precies? Nou, ik zeg bijvoorbeeld, ga met je aandacht naar je knie, vervolgens je bovenbeen enzovoort en het enige wat je hoeft te doen is die instructie te volgen. Mensen verkijken zich er vaak op hoe ingewikkeld deze oefening eigenlijk is. Zo vaak liggen we niet stil namelijk, wakker en (op het oog) niets te doen. Het lijkt zo simpel, maar honderden gedachten, fysiek ongemak en in slaap vallen belemmeren vaak een rustige lig. Wat toch vaak het ideaal beeld is, ten onrechte trouwens.

 ‘Have no fear of perfection, you’ll never reach it.’ – Salvador Dali

Checklist

Ok, denk ik, nog eenmaal de checklist:. Heeft ze gedronken? Check. Heeft ze een schone luier? Check. Boertje? Check. Heeft ze geen koorts? Check. Hmmm, blijven krampjes en/of (over)vermoeidheid over. Wat nu?? Ik ijsbeer verder met de druif in mijn armen. Het is eigenlijk een heel mooi moment om te oefenen met mindfulness… Practice what you preach, right?! Dus, wat ik nu kan doen en moet doen, is gewoon bij haar zijn en haar vasthouden, denk ik verstandig. Zijn bij haar onrust, en die van mijzelf. Het liefst op een vriendelijk manier. Ik doe mijn best, maar boy oh boy, wat kook ik van binnen en wil ik graag dat ze ophoudt met huilen (grrr##!!%$##!!).

‘Mindfulness meditation doesn’t change life. Life remains as fragile and unpredictable as ever. Meditation changes the heart’s capacity to accept life as it is.’ – Sylvia Boorstein

Stofzuigen

Als er chaos is van binnen dan is er chaos, zeg ik vaak tegen deelnemers van mijn training. Mindfulness gaat namelijk niet over ontspannen, maar over je bewust zijn van wat er is, op dit moment. Stel je doet een bodyscan en je bent 40 minuten onrustig en je bent je hier bewust van. Prachtig! Dan heb je in wezen een goede bodyscan gehad, zeker als je ook nog oké bent met dat ongemak. Bij mindfulness is het doel niet om dingen/ situaties te veranderen of op te lossen, maar zijn we vooral bezig met aanvaarding. Dat het resultaat van die aanvaarding vaak verandering is, kun je zien als een kadootje. Het begint met een accepterende houding. En ja, ook als je dochter een uur huilt.

‘Acceptance doesn’t mean resignation; it means understanding that something is what it is and that there’s got to be a way through it.’ – Michael J. Fox

Kutzooi!

Een uur is bijna 2 uur geworden. Ik ben heel moe: van het niet weten wat nu te doen, van geen-controle, van erbij blijven, en van het feit dat ik me schuldig voel omdat ik boos ben op mijn kleintje, boos op mezelf omdat ik net haar speentje net iets harder in haar mond deed dan normaal. Ik wil dit gevoel niet hebben. Ik wil Veronica Inside kijken…
Ik adem een paar keer bewust, voel een brok in mijn keel. Praat tegen mezelf, het komt goed. Praat tegen haar, het komt goed… Voor eventjes is het ok, maar ik dwaal al snel weer af. Honderd gedachten schieten door mijn hoofd. Ik baal, twijfel. Twijfel of ik dit kan, twijfel of er niet iets mis is. Toch krampjes? Ik weet het echt niet meer. Kort is ze stil, maar vervolgens brult ze weer de boel bij elkaar. Jezus. Wat een kutzooi! Ik ben op.

What the fuck, ik moet huilen. Ik zucht nog maar eens diep. ‘Rustig maar kleintje, ik ben er voor je?’, fluister ik. Ik wieg haar zachtjes van links naar rechts, op en neer, en dan, dan.. dan is ze stil en slaapt ze.

 

 

 

 

 

het canvas van het hier en nu
is beschilderd met noodweer
ik wandel door de huiskamer
en ga te keer

bui verdwijn!
ik kan er niet meer tegen
kutzooi
het voelt als een kruistocht in de regen

ik zit onder een donderwolk
de bliksem flitst in de verte
met paraplu kijk ik
naar de druppels

zachtjes mekker ik tegen het pokkenweer
de bliksem slaat in, mijn paraplu is lek
ik schuil voor even
maar ga op mijn bek

ik kus de storm
de regen drupt over mijn gelaat
ik schilder een regenboog
mijn dochter slaapt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *