Moeder Natuur aan het woord

Moeder Natuur is aan het woord
Ik doe een stapje terug
Reik een hand uit waar nodig
‘Wil je een glaasje water?’
Ik ben de nederige assistent

De golven zijn woest
Ik hou mijn hart vast
Fluister wat ondersteunde taal
‘Je doet het heel goed’
Ik ben een surfleraar die nooit surfte

De vlinder ontpopt in een time-laps
Ik huil van geluk
Sta te trillen op mijn benen
Zeg niets, en van alles
‘Oh, aah, nee, ja, wow…
Ik ben een vader die apetrots is

Het feestje wordt verstoord
Ik hou mijn dochter vast
Mijn adem is een anker
Verwelkom de ongenode gast
‘Ga zitten, neem een beschuit met muisjes’
Ik ben de rust zelve

‘Gaat het écht wel met jou?’, vraagt de verloskundige voor de tweede keer bezorgd. Ik zit stil op een bankje in de verloskamer en houd mijn pasgeboren babydochter stevig vast. Voor onze neus ligt mama met een zuurstofmasker op haar gezicht, ze ziet bleek en verliest veel bloed. Ik zie bezorgde dokters en verpleegkundigen druk overleggen, ze rennen in en uit de kamer en lijken het soms even niet te weten. ‘Ja hoor’, antwoord ik rustig. ‘Ik voel me kalm.’

Hete vuren

‘Je weet pas wat mindfulness echt voor je betekent als je voor hete vuren staat’, hoorde ik Nikki Mirghafori (Artificial intelligence wetenschapper & meditatieleraar) zeggen in een lezing die ik luisterde in de auto. Ik merkte dat haar woorden me raakten. Ik dacht namelijk aan een week terug: de bevalling, en vooral de uren erna, op dat bankje in de verloskamer, dat moment dat bijna zes uur lang duurde. Niet voor mijn gevoel, maar letterlijk. Ondanks al die uren, plus hectiek, voelde ik me tijdens dat lange moment niet heel gespannen. Er was bezorgdheid aanwezig, zeker, maar vooral vertrouwen. Vertrouwen dat het goed zou komen.

‘Not to spoil the ending for you, but everything is going to be alright.’ – Alfie Deyes

Waardevol of niet

Ik mediteer nu ongeveer 10 jaar. Soms vragen mensen aan mij wat het me heeft gebracht. Ik zeg dan dat meditatie of mindfulness me meer in contact brengt met mezelf, en dat ik sinds ik mediteer veel meer ruik, hoor, voel, proef en zie dan voorheen. Dat het me rust geeft, in balans brengt en inspireert. Zoiets. Maar eigenlijk is het niet goed in woorden te bevattenwat het voor me betekent. Alsof je vraagt, wat heeft jouw hart je gebracht? Het klopt, dat is duidelijk. maar het hoort inmiddels zo bij me dat ik soms niet meer zie hoe waardevol het is.

Vermoeiend die mindfulness

Sterker nog. Ik denk ook wel eens, waar doe ik het nou eigenlijk voor dat zitten en mindfullen. Vooral als ik uit een automatische stressreactie weer eens heel kwetsend tegen mijn vriendin doe, schreeuw tegen mijn dochter of een ‘slecht’ verlangen niet kan stillen. En zou het leven niet een stuk gemakkelijker zou zijn zonder mindfulness, denk ik wel eens. Lekker onbewust mijn gangetje gaan, in plaats van alles maar te omarmen en zeggen ‘het is ok verdriet, somberheid, pijn of wat dan ook’. Vermoeiend man, die mindfulness!

‘If you find a path with no obstacles, it probably doesn’t lead anywhere.’ –  Frank A. Clark

Prachtige krijs

Terug naar de verloskamer. Net voor de bevalling: M’n lief zit in bad. ‘Wil je een glaasje water?’, vraag ik aan haar. Ze knikt. Ik laat haar even alleen met Anouk, de verloskundige. Als ik een halve minuut later terugkom meet ze 9 centimeter ontsluiting. Dat geeft vertrouwen. Het is 15:26. De weeën begonnen om 11:10 uur. De hevige pijn van de afgelopen uren was dus niet voor niks. ‘Je bent er bijna’, zegt Anouk. Ik zit rustig op een krukje naast het bad, aai m’n meisjes’ hoofd. ‘Je doet het heel goed’, fluister ik zacht en ben stil. Daar komt weer een golf, gevolgd door een oerkreet. Ze knijpt in mijn hand. ‘Ik zie het hoofdje!! Nog een klein stukje… daar komt ze’, roept Anouk. En dan… dan steekt mijn vriendin haar armen uit…, en tilt ze onze dochter met beide handen vanuit onder water naar haar borst. Ik tril op mijn benen, huil en lach tegelijk. ‘Ah, oh, nee, ja, wow!!!’
Een prachtig baby-gekrijs galmt door de kamer.

Birthday. The only day in your life… your mother smiled when you cried.’ – Dr. Abdul Kalam

Gelijkmoedigheid

Het Boeddhisme kent de term gelijkmoedigheid. Het is een beetje een boutwoord, maar de diepere essentie van het woord en de beleving ervan is prachtig, vind ik, en misschien wel dé horizonspot van mijn eigen mindfulness beoefening. (Ook al kent de mindfulness niet echt een doel-object.) Korte uitleg: Gelijkmoedigheid is een van de vier boeddhstische brahavihara’s ofwel verheven gemoedstoestanden. Het betekent simpel gezegd dat je onder alle omstandigheden stevig en stil blijft, als een berg. Zoals een berg in de winter, zomer, lente en herfst aan veel veranderingen en weersomstandigheden onderheven is, maar stevig blijft. Zo kun je als mens de kwaliteit gelijkmoedigheid ontwikkelen en stevig blijven ook al stormt het hevig in je leventje. Precies ook waar Nikki Mirghafori het over had met haar houding bij hete vuren. Precies ook mijn houding ten tijden van de bevalling en erna, dacht ik dus in de auto toen ik het haar hoorde vertellen. Na al die jaren oefenen.

A modern definition of equanimity: cool. This refers to one whose mind remains stable & calm in all situations.’ – Allan Lokos

7 vrouwen met witte jassen

Weer terug naar de verloskamer. Een uur na de bevalling: ‘Ik hoor jullie niet, mijn gehoor doet gek, wat gebeurt er?’, zegt mijn lief. Ik schrik op. Zit met onze pasgeboren druif op mijn blote borst te genieten op het bankje naast het verlosbed. Niks aan het handje. Relaxte bevalling, dacht ik. Babylief heeft net haar eerste borstvoeding gehad, d’r haartjes staan recht overeind en ze plakt op papa. M’n meisje moet “nog even” gehecht worden. Een formaliteit. Maar trekt dus ineens bleek weg. Paniek alom. Binnen no time staan er 7 vrouwen met witte jassen om haar heen… Het is alsof ik naar een aflevering van Grey’s Anatomy kijk, live, vlak voor mijn neus. Watskeburt, denk ik

Ik aanschouw. Ben stil. Zorg voor onze baby. Houd haar vast. Wrijf over haar rug. Zit. Sta op. Pak de hand van mijn lief tussen de ‘menigte’ van witte jassen door. Ik zeg niet zoveel, kijk haar aan, ben er. ‘Gaat het ok met jou?’. vraagt Anouk. Ik knik en glimlach,

‘I was a tiny bug. Now a mountain. I was left behind. Now honored at the head. You healed my wounded hunger and anger, and made me a poet who sings about joy.’ – Rumi

Even na elven is de rust definitief teruggekeerd in de verloskamer. De bevalling ging vloeiend, de naschok was heftig. Mijn lief is stabiel, na een aantal intense uren met veel bloedverlies. De witte jassen zijn weg, evenals het zuurstofmasker, de pijn en de stress. Tijd voor beschuit met muisjes, of…
‘Zullen we sushi bestellen?’, vraagt mijn lief.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *