Hallo contact

Dat ik niet veel zeg,
betekent niet dat ik je negeer.
Eerder dat ik niet goed weet hoe,
en soms last heb van wat oud zeer.

En dat ik wat afwezig oog,
betekent niet dat ik er niet ben.
Luister maar eens goed,
dan herken je vast mijn stem.

Dat ik mama’s buik niet zo vaak aanraak,
betekent niet dat ik je niet voel.
In duizend en een gedachten,
fantaseer ik dat ik je kroel.

En dat ik soms wat knorrig ben,
is niet jouw schuld.
De regenbuien waaien over,
heb maar geduld.

Dat ik soms niet naar je durf te kijken,
betekent niet dat ik je niet zie.
Met mijn ogen dicht,
reizen we naar Sulawesi.

En dat ik nu pas voor je schrijf,
betekent niet dat ik niet zo trots ben als een pauw.
Jouw poëzie zit in mij hart.
Lief kleintje, ik hou van jou

‘Je reageert vanuit een blauwdruk uit je verleden’, zegt Jan, de haptonoom. ‘Daarom voel je je soms ongemakkelijk bij het aanraken van de buik van je vriendin.’ Ok, uhhh, ik moet even denken over zijn woorden.. ‘Hoe kan het dan dat het vasthouden en knuffelen van mijn dochter zo natuurlijk gaat?’, vraag ik hem. ‘Je hebt nooit een kind verloren, wel genoeg volwassenen. Dat zit opgeslagen in je systeem. En soms reageer je vanuit dat oude patroon op je vriendin, en dus ook haar buik.’ ‘Pfff, daar ben ik, (en zij) lekker mee dan’, gniffel ik ongemakkelijk.

‘Touch has a memory.’― John Keats

VADER!

Bam! Ik word voor de tweede keer vader. Joehoee! Eng? Ook een beetje, maar bovenal ben ik heel blij. Ik vind het ouderschap een prachtige levenstaak, en geniet met volle teugen van het opvoeden van onze eerste meisje. Ze maakt me ontzettend blij, en leert me veel. ’Het kind is vaak de leraar van de ouder’, las ik in het boek ‘Met kinderen groeien’ van Jon Kabat-Zinn. Ik kijk zo uit naar mijn tweede dochter, en tweede leraar! Ik vind het alleen wel moeilijk om contact te maken met baby twee in de buik. Het blijft toch een beetje een ver-van-mij-bed-show dat buikding voor mij als vader. Ik zie en voel de buik bewegen, maar echt beseffen dat mijn dochter daar zit te chillen, doe ik nog niet volgens mij.

‘Een band met een baby opbouwen tijdens de zwangerschap is voor een vrouw makkelijker dan voor een man. Een vrouw draagt het kindje negen maanden bij haar. Zij voelt de kleine als eerste bewegen. Als man bouw je een band op door bijvoorbeeld mee te gaan naar de controles bij de verloskundige, het hartje te horen kloppen, je kindje te voelen trappelen in de buik, te praten tegen de kleine (je kan de baby in de buik laten wennen aan jouw stemgeluid), de babykamer in te richten en samen in boeken of op sites te kijken hoe groot jullie kindje nu al is en hoe ver de ontwikkeling is. Troost je met de gedachte dat je niet de enige bent die twijfels heeft en denkt: ‘Help, ik wordt vader’. www.babyvandaag.nl

Meebuigen

‘Help, ik word vader’, denk ik nooit echt precies. Maar dat er ook van alles met mij gebeurt, gedurende deze zwangerschap, weet ik wel. Contact maken met de kleine vind ik dus moeilijk, maar ik voel me soms ook een beetje machteloos als papa, wat ik herken van de eerste zwangerschap. Als m’n vriendin een harde buik heeft, bekruipt me soms een benauwd gevoel. Ze komt niet nu al toch, denk ik dan bevreesd. Maar ook voel ik me af en toe rot, omdat ik niet voldoende rekening houd met mijn lief. We hebben best vaak bonje namelijk, en daar voel ik me dan schuldig over. Kluun schreef er over in zijn boek ‘Help mijn vrouw is zwanger’ kan ik me herinneren. ‘Je moet meebuigen met een zwangere vrouw’, aldus de schrijver. Niet mijn beste ding.

Betrokken

‘Ik vind je niet betrokken’, snauwt mijn vriendin. Ik schrik. ‘Wat wil je dat ik doe dan?’ ‘Regel de klossen, de wieg moet naar boven, deze kleertjes moeten naar de schuur, de camera moet opgeladen worden, de kelder moet leeg, we moeten achtervang regelen voor als ze geboren wordt.. en ze gaat nog eventjes door. Ik slik. (Meebuigen, meebuigen, denk ik) Ok. ‘De wieg staat toch al boven’, vraag ik aarzelend. ‘Nee. Dat is het ledikant!’

‘De hormonen in het lijf van je vrouw dulden weinig tegenspraak. Het is verstandig als een rietstengel in een storm mee te buigen mocht ze ontploffen of anderszins onredelijk doen.’ – Reinier Kist (nrc.nl)

Praten tegen de buik

‘Papa hier, welterusten lief’, zeg ik af en toe voor het slapen gaan tegen de buik (ook al blijft het een beetje ongemakkelijk), en als ik het niet vergeet, geef ik een kus op het gevaarte dat mijn vriendin bij zich draagt als ik afscheid neem van mijn meisjes. Ook praat ik wel eens in gedachten met lief kleintje als ik in bed lig, of fantaseer ik over een reis met het haar naar Indonesië. Verder heb ik pas 1 afspraak met de verloskundige gemist. Ik doe dus mijn best om op verschillende manieren betrokken te zijn bij de zwangerschap, en hoop dat die kleine dat voelt, ook al raak ik de buik niet zo vaak aan als ik zou willen.

The mind that has not been developed or trained is very scattered. That’s the normal state of affairs, but it leaves us out of touch with a great deal in life, including our bodies.’ – Jon Kabat-Zinn

Lichaamsding

Veel mensen denken dat mindfulness een ‘hoofdding’ is, maar mindfulness is vooral een ‘lichaamsding’. Lichamelijke ervaringen zijn namelijk altijd in het nu. Je ruikt, proeft, hoort, voelt en ziet in het heden. Denken aan de toekomst of vroeger, oordelen, zorgen of fantasieën halen je weg uit de directe ervaring. De focus op de ademhaling is daarom de basistraining in mindfulness. Als ik onrust voel in het bijzijn van mijn vriendin en haar buik, dan probeer ik terug te gaan naar die adem of het gevoel in mijn lijf. Maar soms vergeet ik dat totaal en neem ik dus afstand. Sterke patronen van vroeger overheersen dan. Mijn lichaam reageert op onbewuste overtuigingen. Dit is onveilig, lijkt mijn interne Carrie Mathison dan te roepen. Mijn lijf gehoorzaamt volgzaam en maakt een terugtrekkende beweging. ‘Het komt goed’, zeg ik soms bemoedigend tegen mezelf in zo’n situatie, op andere momenten doe ik meditaties met het lichaam als concentratieobject. Het gevoel vinden, er naartoe gaan, en erbij blijven, of gewoon maar lopen en mijn voeten voelen op de grond. Daarnaast hebben we Jan, de haptotherapeut, die zijn vinger heel goed, letterlijk en figuurlijk, op de zere plek kan leggen.

Stevig vast

Als een ware kunstenaar zwiert Jan, door de kamer. Met een kromme rug, gebogen armen en dansende handen betast hij het lichaam van mijn vriendin (met kleren aan welteverstaan) alsof hij met de precisie en kwetsbaarheid van een schilder een meesterdoek aan het schilderen is. ‘Nu jij’, zegt hij tegen mij. Oeps.. ‘Ik ga aan de gang, maar kan een lach bijna niet onderdrukken. ‘Probeer haar echt te voelen, contact te maken, weg uit je hoofd’, coacht ie. Ik sluit mijn ogen en aai de benen van mijn lief, haar armen en haar buik. Het lukt me om het contact wat zachter te maken. Niet veel later, zit mijn lief bij me op schoot en houd ik haar en ons kleintje stevig vast. Weg blauwdruk, hallo contact.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *