Het is oké

Boven mijn hoofd hangt een wolkje met een bliksemschicht. Zo eentje die je vroeger in stripverhalen boven een boze Dagobert Duck zag. Ik voel me sjacherijnig, en dat is een understatement. ‘Komt het door mij?’, vraagt mijn vriendin. Ik grom, ‘Nee!’. Niet veel later trek ik de deur achter me dicht om mezelf naar een afspraak te sleuren. Oh, wat zou ik graag thuis blijven, is een van mijn gedachten, naast tientallen andere mentale zelfkastijdingen

‘The boundary to what we can accept is the boundary to our freedom.’― Tara BrachRadical Acceptance: Embracing Your Life With the Heart of a Buddha

Semi-verlichte gevoelens

In de zomer van 2015 was ik in Plum Village. Ik had daar een geweldige week. Mijn sabbatical was net begonnen, mijn vriendin was in verwachting van ons eerste kindje en ik was op de meeste liefdevolle plek op aarde. Een week lang dompelde ik mezelf onder in meditatie en de overweldigende rust van het Franse meditatieoord van Thich Nhat Hanh. Uiteraard, zoals op elke retraite, ploeterde ik ook regelmatig met mezelf tijdens de lange stiltes, maar in the end, zoals ook op elke retraite, vond ik een gevoel van verbondenheid en vrijheid in mezelf dat ik in het dagelijks leven maar zelden ervaar. De retraite duurde tot vrijdag, en ik zou zondag vertrekken. Dus ik had nog even lekker twee dagen de tijd om uit te zoomen en te relaxen voor mijn departure, dacht ik. Tot ik vrijdagmiddag in mijn eentje over het terrein liep, en me opeens ontzettend eenzaam begon te voelen toen alle andere gasten vertrokken waren. Pas na een gesprek met een monnik realiseerde ik me dat ik hier juist voor was gekomen. Allemaal leuk en aardig die semi-verlichte gevoelens, maar hoe ga ik om met eenzaamheid en verdriet?

Radicale aanvaarding

Waar geluk betekent dat je gelukkig kan zijn ook al gaat het niet zo goed met je’, hoorde ik Tara Brach onlangs in een lezing zeggen. Zij is ook de auteur van het boek Radical acceptance. Acceptatie is een van de zeven pijlers van mindfulness. Een veelvoorkomend misverstand is te denken dat accepteren betekent dat alles maar ok is. Waar een soort passiviteit uitstraalt. Acceptatie in mindfulness gaat over erkennen wat er is, en niet over berusting. En dat erkennen is juist heel actief. Regelmatig als ik me verdrietig of somber voel, doe ik loopmeditatie. Ik fluister dan in mezelf, ‘Welkom verdriet, welkom somberheid’, en leg een hand op mijn hart. Met daarbij de geruststellende woorden ‘het is oké’. Net even een andere bewoording als ‘alles is oké’. Als ik minder tijd heb, probeer ik te stoppen of even te pauzeren midden in een shit-moment. Makkelijk is het niet moet ik zeggen.

Learning to pause is the first step in the practice of Radical Acceptance. A pause is a suspension of activity, a time of temporary disengagement when we are no longer moving toward any goal. . . . The pause can occur in the midst of almost any activity and can last for an instant, for hours or for seasons of our life. . . . We may pause in the midst of meditation to let go of thoughts and reawaken our attention to the breath. We may pause by stepping out of daily life to go on a retreat or to spend time in nature or to take a sabbatical. . . . You might try it now: Stop reading and sit there, doing “no thing,” and simply notice what you are experiencing.’― Tara BrachRadical Acceptance: Embracing Your Life With the Heart of a Buddha

Ik wil weg!!!

De donderwolk achtervolgt me in de auto. Code oranje neigt naar code rood. Dit is nou typisch zo’n moment dat ik even zou moeten stoppen. Mijn gevoel en gedachten nemen echter een loopje met me. Ik voel me niet sjacherijnig, boos en somber, maar ik ben het! Ergens heel diep van binnen is het besef dat dit ook zal overwaaien, maar ik kan daar moeilijk bij. Ik wil de auto omdraaien. Ik wil thuis op de bank liggen. Ik wil geen mensen zien. Ik wil alleen naar het strand. Ik wil weg! Weg van mijn gevoel…

‘Aanvaarding betekent niet dat je alles leuk moet vinden of dat je je passief tegenover alles moet opstellen en je principes en waarden moet opgeven. Het betekent niet dat je tevreden bent met de dingen zoals ze zijn, of dat je erin berust dingen zoals ze ‘moeten zijn’ te verdragen. Het betekent niet dat je je pogingen om uit je eigen zelfdestructieve gedrag te ontsnappen moet staken, of je verlangen naar verandering en innerlijke groei moet laten schieten, of dat je bijvoorbeeld onrechtvaardigheid moet verdragen, of moet vermijden bij pogingen om de wereld om je heen te verbeteren betrokken te raken omdat deze nu eenmaal is zoals ze is: hopeloos. Acceptatie betekent in dit verband gewoon dat je zo ver bent gekomen dat je bereid bent dingen te zien zoals ze zijn. Dankzij deze instelling zal je in je leven juist handelen, wat er ook gebeurt.’ – John Kabat-Zinn

Dankbaar

‘Ik ben dankbaar voor hoe mijn leven is gelopen nadat mijn moeder overleed, en ook met de dood van mijn vader heb ik veel vrede’, zei ik tegen een vriendin onlangs. Het heeft wat jaren gekost, maar tegenwoordig zie ik in dat mijn verleden van mij de man heeft gemaakt die ik vandaag ben. Iemand op wie ik trots ben. En dat heb ik ook te danken aan mijn verdriet, de overlijdens en andere vervelende maar ook mooie dingen die ik bij me draag. Ik heb mijn verleden aanvaard. Maar ook vandaag de dag, probeer ik te accepteren dat dingen niet altijd gaan zoals ik wil. Als mijn hart pijn doet, mijn vriendin of dochter verdrietig zijn, doe ik mijn best om dat te erkennen. Of als dat even niet lukt, zoals van de week in de auto, dan zet ik mezelf ertoe dingen te doen en te vertrouwen op dat het gevoel overwaait.

‘The way out of our cage begins with accepting absolutely everything about ourselves and our lives, by embracing with wakefulness and care our moment-to-moment experience.’
― 
Tara BrachRadical Acceptance: Embracing Your Life With The Heart Of A Buddha

Het klaart op

‘Hoe gaat het?’, vraagt een vriend, mijn afspraak, niet veel later in Rotterdam. ‘Hmmm’, zeg ik. ‘Mara* zit in mijn hoofd geloof ik. We gaan samen 20 minuten zitten (mediteren). De pauze die ik net zelf niet kon nemen, is er nu toch. En ook de erkenning door mijn gevoel uit te spreken, geeft al ruimte. De donderwolk met bliksemschicht boven mijn hoofd is verdwenen. Het weer klaart op, zoals altijd…

Ik heb pijn mijn hart
Het is oké
Zij huilt
Het is oké
En zij huilt ook
Het is oké

Zij is dood
Het is oké
Hij is ook dood
Het is oké
De wereld vergaat
Het is oké

*Mara = Vanaf de tijd van de verlichting van de Boeddha tot aan zijn sterven verscheen Mara op verscheidene aangelegenheden, zich voorwendend in goddelijke, menselijke of zelfs in dierlijke vormen. Letterlijk: ‘de doder’; ‘brenger van de dood’ of Namuci (letterlijk: ‘de niet-bevrijder’, dat wil zeggen, de tegenstelling van bevrijding). 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *