Kleine vrucht

Kleine vrucht, ik wil niet dat je vlucht
voor de wereld
of misschien wel wacht op een andere tijd,
ik wil je zien bloeien,
het liefst nu.

Kleine vrucht, ik wil je bijstaan
op je vlucht, door het leven,
van vrucht naar bloem,
en van bloem tot een prachtige tuin.
Als het mag van de natuur.

Kleine vrucht, ik ben bang
om je te missen,
te missen wie je bent,
te missen, hoe jij ons gezin vervolmaakt.
Mogen we je ooit ontmoeten?

Lieve kleine vrucht,
de deur staat wagenwijd open,

van ons huis, van ons hart,
nu, maar ook over een tijdje,
als je liever nog even wacht.

‘De vrucht is te klein’, zegt de verloskundige bezorgd. ‘Weet je zeker dat jullie 8 weken zwanger zijn?’ Ik hoor haar praten, maar de woorden komen niet binnen… ‘Het vruchtje zou nu 9 millimeter moeten zijn, en is maar 5 millimeter’, vervolgt ze. M’n dochter gooit een plastic embryo door de ruimte. M’n vriendin en ik proberen terug te rekenen, maar zijn vooral beduusd. Ik pak ons kleintje op schoot, mama huilt zachtjes. ‘Je kunt hier niks aan doen’, troost de verloskundige. Ik leg mijn arm om m’n meisje heen. Heb even geen woorden.

Miskraam

Ik vond het fenomeen dat mensen ‘moeten’ wachten tot de 12 weken echo voordat ze de wereld vertellen dat ze zwanger zijn, altijd een beetje onzin. Hoe groot is de kans nou op een miskraam, dacht ik. En stel dat het wel gebeurt, dan vertel je de mensen ‘gewoon’ dat het mis ging toch? Bovendien had ik ook de arrogantie te denken, dat ons dat toch niet zou overkomen.
‘Over een week gaan we kijken of de vrucht gegroeid is, maar de kans op een miskraam is aanzienlijk’, besluit de verloskundige.

‘A flower bloomed already wilting. Beginning its life with an early ending.’ –  R.J. Gonzales, Mundahlia

Samen een groot gezin

‘Wat vind je er van dat je vader wordt Dave?, vraagt de relatietherapeut. Ik glunder, en zeg droog: ‘ik vind ‘t wel leuk.’ Het zijn woorden van niks, maar m’n ogen stralen. Het is dinsdag, ongeveer 20 uur voordat we te horen krijgen dat ons vruchtje niet goed groeit. De sessie bij de haptotherapeut staat volledig in het teken van de zwangerschap. Mijn vriendin heeft moeite haar blijdschap te tonen. Ze maakt zich vooral veel zorgen. De haptotherapeut wil daarom dat we focussen op de blijdschap. ‘Waar verheugen jullie je op?’, vraagt hij. ‘De kinderkamer pimpen’, zeg ik voorzichtig. ‘Namen bedenken’, zegt mijn lief. ‘Kleertjes kopen en speelgoed, samen naar het strand, op vakantie, spelen’; zo gaan we nog even door. De zorgen van mijn vriendin zinken in de vreugde. Stralend verlaten we even later de praktijk. We worden weer papa en mama!

Tientallen vragen

‘Als de vrucht niet gegroeid is, dan zal het lichaam het zelf gaan afstoten, of we gaan je medicijnen geven waardoor de miskraam wordt opgewekt. Het zal voelen als een bevalling’, zegt de verloskundige een etmaal later. Poef, de stralende droom spat uiteen. Van heaven naar hell in 24 uur. We wandelen de praktijk uit, richting de auto, nog niet helemaal beseffend wat zich zojuist heeft afgespeeld. Tientallen vragen schieten door mijn hoofd. Is er nog een kans dat het wel goed is? Het hartje klopt nog niet. De vrucht is te klein. Alles wijst erop dat er iets niet klopt. Hoe kan dat? Hebben we wel goed berekend wanneer het verwekt is? Hoe zal dit zijn voor mijn vriendin? Ik voel me machteloos, radeloos, verdrietig en hoopvol tegelijkertijd. In de auto barstten we samen in tranen uit.

‘Aanvaarding betekent dat je bereid bent de dingen te zien zoals ze zijn.’ – Jon Kabat Zinn.

In mijn hart

Als mijn vriendin het dashboardkastje van onze Susuki opent, valt er een kartonnetje uit met twee stenen hartjes. ‘Wat je in je hart bewaart, raak je nooit kwijt’ staat er op het kaartje. Het is een zwangerschapscadeau dat ik aan m’n vriendin gaf en paar weken terug. We kijken elkaar aan en de tranen rollen over onze wangen.

Het is inmiddels twee weken verder en ons vruchtje heeft mama verlaten. Bij de check up, een week na het slechte nieuws, bleek ze niet gegroeid. De kleine hoop ten spijt. Tot ons grote verdriet worden we niet weer mama en papa, of in ieder geval voorlopig niet. Ik hoorde veel vrienden over hun miskraam praten de afgelopen jaren. Dat raakte me, maar ik besefte nooit wat voor impact dat écht had op een gezin. Nu ik het zelf meemaakte, weet ik dat een voorspoedige zwangerschap helemaal niet zo vanzelfsprekend is, en dat je als ouders in een periode van rouw terecht komt als de zwangerschap eindigt, hoe klein de vrucht ook is of was. Het ouderschap begint namelijk zodra je op de zwangerschapstest een plusje ziet verschijnen. Je gaat namen verzinnen en fantaseren over jouw nieuwe held of heldin. Je kijkt uit naar de tijd met je gezin, je voelt je de koning te rijk. Als dat wegvalt, doet dat pijn, veel pijn. Maar dat allereerste eerste teken van leven, en die liefdevolle weken of maanden daarna, die bewaar je in je hart, en dat raak je nooit meer kwijt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *