Blij

Alsof mijn huis vanochtend is opgeruimd,
door een onderbetaalde werkster uit Colombia
niet brandschoon of über netjes
maar wel vrolijk ofzo, en ruimtelijk,
zelfs fris,
en heel gek, het ruikt naar perzik…

Er staat iets grappigs aan op de tv:
Bert en Ernie,
die aan het vissen zijn;
‘Vissen, vissen, vissen, vissen’, roept Ernie,
en hups er springen tien visjes in hun bootje.

De balkondeur waait open,
de wind zingt door m’n huis: ‘I can’t stop this feeling….’
buiten klaagt een ekster over de brood-jattende meeuwen,
een groene kanarie lacht,
en danst van tak naar tak
‘Dance, dance, dance…’

M’n dochter speelt met een doosje vol met strandzand,
en wat gekleurde autootjes.
Autootjes in het doosje, auto’s eruit,
twee eruit, één erin…
nee, toch maar allemaal weer erin.

In de keuken maakt m’n vriendin rendang,
ik sluit mijn ogen, denk aan Java, Amnesia, Plum Village en Feyenoord,
heb pijn bij de nagel van mijn grote teen,
maar voel me ontspannen.
Ik adem; in en uit, in en uit,
open mijn ogen,
en een biertje,
kssshhhhhhhhhhh…

Ohhhhhhhhh

‘Ohhhh.’ En wat is dat? Wat een geinig steentje. Hé, korrelig zand, een bloempje, grassprieten. Wauw. Stap, stap, stap… ‘Da, da, da!!’: mijn dochter wijst naar een eend. Kwaak. Ze glundert. ‘Ohhhhh! Een volgend plantje trekt haar aandacht. ‘Huhhh’?’ Die blaadjes bewegen..  Hé en die kiezelsteentjes maken geluid, als ik mijn voet veeg… vegen, vegen, vegen… Hupperdehop. Even op mijn hurken zitten. ‘Papaderpapapa…’

‘See the world as if for the first time; see it through the eyes of a child, and you will suddenly find that you are free.’- Deepak Chopra

Wonderlijk avontuur
Als je je vanaf ons huis in een rechte lijn naar de zee begeeft, kom je ergens uit tussen Kijkduin en de Scheveningse haven. Een mooi duingebied scheidt de Vogelbuurt daar van het strand. Vorige week maandag wandelde ik met m’n dochter door die duinen. Een wandeling van normaal een minuut of 5 à 10 richting de zee. Nu deden we er een uur over. Het was een wonderlijk avontuur. Ik werd er heel blij van!

‘Happiness can exist only in acceptance.’ – George Orwell

Gemoedstoestand
Blij zijn is voor mij een belangrijke gemoedstoestand. Voor wie niet, zou je zeggen, maar goed, ik bedoel eigenlijk dat ik niet zoveel waarde hecht aan bezittingen of geld. Als ik en de mensen om me heen maar blij zijn, dan ben ik tevreden. In mijn mindfulness en boeddhistische beoefening stuit ik alleen wel op wat dilemma’s op het gebied van het thema blijheid. Want, wanneer ondermijnt de zoektocht naar blije momenten, het genieten van de momenten zelf? En hoe verhoudt het blij willen zijn zich tot een accepterende houding van welke gemoedstoestand dan ook, waar ik als mindfulnesstrainer in mijn cursus liefdevol op hamer?

Eenzaam en somber
Het landelijke oord oogt verlaten. Wat vogels neuriën een zomers Frans deuntje, een briesje huppelt door de hitte. Ik wandel eenzaam over een grasveldje, langs de vijver en langs het grote Boeddhabeeld. Upper Hamlet in Plum Village (Het meditatieoord van boedhistisch leermeester Thich Nhat Hanh) ligt er verlaten bij. Ik voel me somber. De verbondenheid en liefdevolle gevoelens van deze ochtend bij het afscheid van mijn retraitegenoten hebben plaatsgemaakt voor negatieve gedachten. Ik begrijp er niks van. De retraite is afgelopen, iedereen is deze vrijdag naar huis vertrokken, maar ik niet. Mijn vliegtuig vertrekt zondag pas. Het is alsof met het vertrek van alle mensen ook de energie uit mij is vertrokken. Hier was ik niet voor gekomen, denk ik. Of wel?

‘Feelings come and go like clouds in a windy sky. Conscious breathing is my anchor.’, – Thich Nhat Hanh

Misvatting over Boeddhisme
Er is lijden; is de eerste edele waarheid vanuit het boeddhisme. Een veelvoorkomende misvatting over de leer, is dat je vanuit een boeddhistische levensopvatting niet van dingen mag genieten of blij mag zijn. Het is echter onze neiging om leuke of lekkere dingen te wensen of vast te willen houden die lijden veroorzaakt. Was het weekend maar een dag langer, of laten we nog één aflevering  van Breaking Bed kijken of nog één biertje doen. Met teneur of vertieftheid als gevolg. Oftewel lijden.  De Boeddha ontdekte; ons geluk is slechts van korte duur en maakt snel weer plaats voor ontevredenheid, behoefte aan verandering en begeerte of verlangen. Zoals ik in Plum Village verlangde naar verbondenheid en liefde vooraf, maar ook terwijl ik zwierf over Upper Hamlet.

‘Don’t cry because it’s over. Smile because it happened.’ –  Dr. Seuss

‘Hier was ik wel voor gekomen!’
Nadat ik een tijdje met mijn ziel onder mijn armen ijsbeerde over het Franse gras, kwam ik een monnik tegen. Ik vertelde hem over mijn gedachten en gevoel. ‘Gedachten zijn geen feiten Dave’, zei hij simpelweg. ‘En gevoelens komen en gaan. Kun je dat accepteren?’ Het kwartje viel. Hier was ik wél voor gekomen. Allemaal leuk en aardig die verbondenheid en liefde, maar zo zal het straks ook niet constant zijn. Die vrijdagmiddag in Plum Village was een openbaring voor mij. Ik ging altijd op retraite om een tikkeltje verlicht te geraken en om me blij te voelen, maar ik realiseerde me daar, dat ik kom om te leren te zijn met mijn gevoel, wat dat dan ook is. Precies ook wat ik jaren later, nu, vertel in mijn mindfulness training.

‘Every bad situation is a blues song waiting to happen.’-  Amy Winehouse

 Dronken
‘Ik wou dat ik me altijd zo voelde’, zei een vriend van me laatst op een festival wel tien keer tegen me toen we een paar biertjes ophadden. Ik kon zijn opmerking niet beamen. Ik groovde lekker hoofd-technisch gezien, maar om me altijd zo te voelen? Nee. Ik geniet van blije momenten, euforie of dronkenschap, juist omdat ik me soms kut voel. Ik waardeer dat klote-gevoel erg. Kijk, als de negativiteit de overhand heeft en de identificatie met dat slechte gevoel met me aan de haal ga, dan daalt de waardering snel in punten. Maar, ‘No mud, no lotus’, zegt Thich Nhat Hanh zo prachtig. Oftewel als er geen modder is, bloeit er ook geen lotus, als er geen neerslachtigheid is, zal blijheid ook niet stralen.

‘Most people are afraid of suffering. But suffering is a kind of mud to help the lotus flower of happiness grow. There can be no lotus flower without the mud.’ -Thich Nhat Hanh

Blij
Ik word blij van een opgeruimd huis, de geur van perzik, Bert en Ernie, muziek, dansen, mijn vriendin, rendang, Java, Amnesia, Plum Village, Feyenoord, mediteren, biertjes en nog hééééél veel meer. Maar het meeste blij word ik van mijn dochter. Als ik met haar door de duinen loop, dan voelt het alsof ik loopmeditatie doe in Plum Village. Zoals we daar in Frankrijk in een colonne achter een wijze monnik aan stappen, schuifel ik hier vlakbij de zee dikwijls achter mijn dochter aan. Vaak zitten we daarna op het strand en spelen we met een schepje in het zand of met de bal, en zijn we de wandeling alweer vergeten. Het enige wat telt dan, is het moment. ‘Ohhhhh’ een schelpje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *