Frans sprookje

Een duister sprookje ontsproot opeens in mijn hoofd. Ik wandelde door een prachtige Franse wijngaard, maar dacht aan m’n toekomst, m’n keuzes, mijn spirituele beoefening, en alles in het duivelse kwadraat. Bovendien voelde ik me leeg. Iedereen was vertrokken, de omgeving was letterlijk leeg, en van binnen miste er wat, zo leek. Alsof op ‘t eiland in mezelf eerst een festival had plaats gevonden, vol liefde en gezelligheid, maar ik nu als een Robinson Crusoe aanspoelde op datzelfde eiland, met een natte koffer vol negatieve gedachten.

Thich Nhat Hanh
Plum Village is het Boeddhistisch klooster en meditatiecentrum van de spirituele leraar Thich Nhat Hanh. Het klooster ligt in de omgeving van Bergerac, in Zuid-Frankrijk. Mensen uit alle hoeken van de wereld komen er het hele jaar door Boeddhisme beoefenen. Het leven in aandacht (mindfulness) is er tot kunst verheven. Minstens elk uur galmt er een luide bel over het terrein, het teken voor iedereen om even letterlijk te stoppen met waar ie mee bezig is en terug te gaan naar de ademhaling.

Houtgreep
Als ik op vrijdagmiddag vlakbij Upper Hamlet (‘t mannenklooster van Plum Village) door een wijngaard wandel, klinkt in de verte de bel. Ik stop, adem in, adem uit, adem in, adem uit, adem in, adem uit. ‘Waar zat ik met mijn gedachten?’, besef ik me.
Het blijft voor mij telkens weer een openbaring om naar m’n eigen gedachten te kijken, welke rare sprongen ze maken, hoe ze me ervan weerhouden bewust te zijn van wat ik aan het doen ben. Maar frustrerend ook vaak, hoe ze me in de houtgreep nemen, elke keer weer op dezelfde wijze.

Witte tijger
Psycholoog en boeddhistisch leraar Tara Brach hoorde ik vanochtend in een lezing een verhaal vertellen over Mohini, ooit de witte tijger van Washinghton Zoo. Mohini liep jarenlang rondjes door een kooi van enkele vierkante meters. Toen ze uiteindelijk een veel groter onderkomen kreeg vol water en flora, bleef ze ijsberen, zoals ze gewend was te doen, totdat ze uiteindelijk daar stierf. Wij mensen kunnen ook ijsberen, in ons hoofd, oftewel blijven hangen in oude denkpatronen. De sleutel om te ontsnappen uit deze kooi, zo zegt Tara Brach, is je bewust te worden van je gedachten en ze te aanvaarden. ‘We moeten ze niet willen stoppen of controleren, maar een liefdevolle relatie met ze cultiveren.’

Hallo gedachten!
In Plum Village kreeg ik een week lang de tijd om vrienden te worden met mijn gedachten. Dat lukte me aardig. Zeker vanaf halverwege de week tot aan het einde voelde de retraite als één grote baarmoeder. Ik voelde complete verbondenheid met mezelf en alles om me heen, en heel belangrijk, ik was veel minder afgeleid door m’n gedachten dan ik gewend ben. Totdat vrijdag de retraite eindigde en ik nog twee dagen bleef. Weg mensen, weg energie, hallo gedachten! Ik twijfelde over het doel van m’n spirituele beoefening en begon me weer ongerust te maken over mijn toekomst. Een duister sprookje tekende zich af in mijn hoofd.

Schraal contrast
Ik luchtte mijn hart bij een monnik, die stelde me gerust. ‘Je moet je gedachten niet zo serieus nemen’, vertelde hij me kortgezegd. Iets wat ik telkens weer lijk te vergeten. Na het gesprekje maakte ik een korte wandeling en plofte in het gras, genietend van de zon op m’n bol, de prikkende sprietjes in mijn achterhoofd en een wandelende mier over m’n voet. Een schraal contrast met mijn eerdere wandeling door de wijngaard.

ik dans met de duivel in kasteel Illusie
drink een vat wijn, braak over de prinses
val van de muur, breek m’n hart
vlucht naar het bos
vecht tegen de draak, verbrand m’n ziel
tem het beest, wreek m’n ouders
bouw een huis, spit de grond
verdelg het onkruid, kweek een bloem
omarm het dorp, zak door m’n knieën
trouw een jonkvrouw
breek haar hart, vlucht naar de zon
zwem door de golven, groei een baard
verover een eiland, zit op het strand
bouw een hut…
terwijl ik wandel door een Franse wijngaard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *