Vicieuze cirkel

Ik keek vroeger op tv soms naar de tekenfilmserie de familie Robinson. De serie gaat over een familie die na een schipbreuk, op een onbewoond eiland probeert te overleven. De dochter van de familie, Sanne, rent in het openingsfilmpje het eiland rond en zingt: ‘Loop je het eiland rond, tot aan het eind. Nou dan sta je meteen weer aan het begin.’
Ik moest aan Sanne’s rondje denken toen ik van de week mijn kledingkast opruimde. Dat opruimritueel herhaalt zich namelijk om de paar weken. Na een half uurtje vouwen is mijn kast weer netjes.  Die blijft een paar dagen netjes, totdat ik een keer te moe ben om een broek of een shirt op te vouwen en ik het kledingstuk argeloos in mijn kast werp. Dat is het begin van de rommel, die zich weer opstapelt. Na een paar dagen ben ik dus weer terug bij af. Ik neem me telkens voor het patroon te veranderen, maar tot op heden lukt dat maar matig.

Negatieve denkpatronen
Het voelt als een vicieuze cirkel. Zoals mijn hele leven soms als een cirkel van handelingen of patronen voelt. Dat geldt voor een activiteit als het opruimen van mijn kast maar ook voor werken, eten, drinken, tanden poetsen, slapen enzovoort, maar vooral ook voor negatieve denkpatronen.

Vorige week woensdag had ik een ietswat sombere dag. Op dat moment lijkt het alsof er nooit meer een eind komt aan dat sombere gevoel. Terwijl ik uit ervaring weet dat het waarschijnlijk morgen weer over is. Maar in plaats van dat gegeven en het gevoel te accepteren, maak ik het erger door nog negatiever te denken. Ik gooi steeds meer gekreukelde kleding in mijn geestelijke kast, zeg maar. Alsof ik rondjes loop over mijn eigen eiland, maar steeds verder verdwaal.

Cirkel der seizoenen
De volgende dag in de trein naar mijn werk voelde ik me zoals verwacht alweer een ander mens. Starend uit het raam, bedacht ik, dat het misschien wel inherent is aan het leven op aarde om in herhaling te vallen. Denk maar aan de cirkel der seizoenen. Met als enige verschil dat de natuur niet nadenkt over herhaling, en, in tegenstelling tot de mens, niet kan kiezen om de cirkel te doorbreken.
Ik dacht ook nog even aan Sanne. Die in mijn hoofd maar rondjes bleef rennen over het eiland met een grote glimlach op haar gezicht. Daar kan ik nog wat van leren.

Ik ren mijn eiland rond
Voorbij m’n eigen voetsporen
Keer op keer

Ik zie een boot aan de horizon
Die mijn rooksignalen negeert
Keer op keer

Ik graaf een kuil op het strand
Die vol met water loopt
Keer op keer

Als het regent, zoek ik dekking onder palmbladeren
Als ik leeuwen hoor, klim ik in mijn boomhut
Keer op keer

Ik snorkel met de mooiste vissen
Speel met de golven
Stap in een zee-egel
Keer op keer

Ik bouw zandkastelen
Die de wind ruineert
Ik verbrand in de zon
Drink te veel cocosmelk
Keer op keer

Ik verdwaal op mijn eiland
Keer op keer

 

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *