Goddelijk dilemma

Ik ben ambitieus. Dat is wel eens anders geweest. Vroeger was ik eerder lui. Vooral omdat ik het eng vond om dingen te ondernemen.

Uitrusten
Tegenwoordig ben ik soms lui. Zeker in de zomer. Ik schrijf minder, sport minder en mediteer minder. Mijn luiheid is nu meer een vorm van uitrusten.

Spiritualiteit
Het verschil tussen vroeger en nu is daarnaast, dat ik vandaag de dag ook meer bezig ben met spiritualiteit. Ik ben me daardoor veel bewuster van mijn gedrag. Zodoende stel ik mijzelf soms de vraag: ‘Waarom doe ik lui of waarom ben ik ambitieus?’

Verlichting
Ik lees momenteel het boek ‘Spoedcursus verlichting’ van Tijn Touber. Hij beschrijft hoe je (simpel) verlichting kunt bereiken. Velen inspirators komen aan het woord in het boek en praten over een hogere staat van zijn. Voorbij het zelf. In de collectieve leegte.

Dilemma
Ik ga daar graag in mee. Maar dat stelt me soms voor een dilemma. Want waar slaan die egosprongen van luiheid en ambitie op als er een hogere staat van zijn is? Voorbij mijn lichaam. Voorbij de tijd. En waarom kies ik ervoor te knokken om mijn doelen te bereiken en neem ik geen genoegen met veel minder.

Druk
Blijkbaar leg ik mezelf die druk op of is het de maatschappij die dat doet? Maar wat ik misschien nog liever wil weten: Hoe ga ik om met die druk of hoe kan ik genieten van de leegte zonder mijn doelen uit het oog te verliezen?

Acceptatie
Een van de inspirators die Touber citeert in zijn boek is Deepak Chopra. Hij zegt dat acceptatie een van de sleutels is tot een succesvol leven. We moeten het leven gewoon laten ZIJN. Zoals de natuur, de natuur is. Een bloem denkt niet na over hoe hij groeit en de zon schijnt ‘gewoon’ zoals hij schijnt. Wij denken te veel, waardoor gedachten een eigen leven gaan lijden. Terwijl je alleen maar hoeft mee te varen op de stroom van het leven. In de leegte. Steekt ambitie de kop op, dan is er ambitie. Ben je lui, dan ben je lui. Zolang je je maar niet te veel hecht aan die ideeen.
Niets mis mee, ambitieus zijn en een beetje luieren af en toe tenslotte.

Mag ik U wat vragen?

Wat weet U van luiheid of ambitie?

Is dat berusten in,
of werken aan,
je (levens)conditie?

Ik vraag het U anders:
Is luiheid een zonde?
Of verstaan zij die werkelijk slapen,
de kunst van het niets doen niet?

En ambitie dan?
Is dat niet slechts egostrelen,
in de verzonnen prestatiemaatschappij?

Want wie bepaalt,
dat ik moet floreren?

Ik?
Men?

En wie ben ik en wie is men?
Iets, iemand, persoonlijkheden,
overtuigingen, cultuur, het volk?
Individualistische of collectieve denkpatronen?

Ik vraag het U anders:
Wat maakt het uit of ik lui of ambitieus ben,
als er leegte is?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *